Aanpassen of mezelf zijn?

Mijn hele leven heb ik geprobeerd me te passen in de maatschappij. En hoewel dat niet gelukt is, heeft het me wel heel veel energie gekost. En veel tranen opgeleverd. Want ook al zag ik er misschien uit alsof het allemaal goed ging, en alsof ik “net als hen” was, van binnen voelde ik me anders. En eigenlijk was ik te bang om daar met anderen over te spreken. Zelfs mijn moeder heb ik niet durven vertellen dat ik gepest werd, ook al veroorzaakte dat dagelijks een flinke portie tegenzin om naar school te gaan. En hoe meer ik me terug trok, hoe meer ik een doelwit werd van de pesterijen. Want het lag er niet aan dat ik niet goed was. Ik werd gepest omdat ik anders was (en ben). En hoewel ik nu heel blij ben dat ik anders ben, en eindelijk mezelf accepteer, toen snapte ik er niets van. Wat deed ik fout? Waarom kon het niet gewoon anders?
De stof op school was ook niet echt interessant, maar als ik mijn best deed en even oplette, kon ik meekomen. Dat frustreerde me later heel erg; ik was niet dom, maar waarom kwam dat wat er blijkbaar wel inzat er niet uit? Ik verdeed mijn tijd met lummelen, en suffe romannetjes lezen die me uit de werkelijkheid haalden (HAVO-examen). Vrienden had ik niet, want ik durfde met niemand te praten. Ik vertrouwde mensen niet als ze me interessant vonden. Wellicht kwam dat doordat ik gepest was gedurende mijn hele schoolcarriëre, maar misschien was dat ook wel de reden waarom ik gepest werd. Wat was er zo bijzonder aan mij?

Nu ik mijn talenten en mogelijkheden heb ontdekt kan ik zeggen: er is heel veel bijzonder aan mij! En niet alleen omdat ik eigenlijk heel veel kan, maar gewoon omdat ik mezelf ben. En dat is al bijzonder genoeg. Wie is er nog zichzelf? Wie laat zich niet dicteren door de drama en kommer en kwel van en in de maatschappij? Als ik zeg dat ik ervan uit ga dat het leuk wordt, kijken mensen me aan of ik van Mars kom (of was het Venus?) Zelfs mijn goedgehumeurde suiker-oma zei regelmatig “je kunt niet alles hebben”. Maar inmiddels is ze aardig omgedraaid, gelukkig. Wie zegt dat het niet leuk mag zijn? Het begon met de Abraham Hicks cruise in 2010. Sinds ik Access Consciousness heb ontdekt is het nog leuker geworden. De tools zijn een verrijking van mijn leven, en ik ben veel minder bevattelijk voor het drama van mezelf en anderen. Daar kies ik gewoon niet voor. Hoe? Door elke keer opnieuw te kiezen om het leuk te hebben, en niet mee te gaan in het potentiële drama dat zich voordoet. Wil dat zeggen dat ik nooit meer een lekke band heb? Nee, maar ik raak er niet meer ernstig door van slag. En natuurlijk komt mijn cynische zelf af en toe om de hoek kijken. Zoals nu, met de vraag: wie is er nu geïnteresseerd in deze blog? Maar eigenlijk interesseert me dat helemaal niet meer. Ik schrijf het voor mezelf. En als iemand het wil lezen, prima. Zoniet, ook goed. Allemaal prima, je kiest wat je wil. Er zijn oneindig veel mogelijkheden. Hoe wordt het beter dan dat? En wat is er nog meer mogelijk?

Geplaatst in Uncategorized